سلام مولای مهربانم

من از این درد بنا نیست شکایت بکنم

ترسم این است به دوری تو عادت بکنم

مدتی می شود از کرببلا محرومم

چه قدرچیزی نگویم ورعایت بکنم

به پر و پارچه ای که به حسینیه زدند

گله دارم گله ام را به علامت بکنم

پسر فاطمه انگار که قهری با من

رو مگردان. تو زمانی که سلامت بکنم

زودتر کاری بکن که اربعین نزدیک است

قصدم این نیست به کار تو دخالت بکنم

نه حرم رفته ام ونه سفر ی در پیش است

بین زوار تو احساس خجالت بکشم

حرف حرف تو ولی راضی نشو اقا جان

به رفیقم که میرود حرم حسادت بکنم

می رسد بر دل تو بغض صدایم یا نه

می شود باز به درگاه تو پایم یا نه

نکند کرب وبلا را که ندیده بروم

اربعین در سفر کرب و بلایم یا نه

دل را به تو داده امده تا مشهد

یعنی که چه ساده امده تا مشهد

انکس که فلج بود و تو پایش دادی

با پای پیاده امده تا مشهد