هربلای کز تو اید رحمتی است.

هر که را فقری دهی ان دولتی است.

تو بسی زا ندیشه بر تر بو ده ای.

هر چه فرمانست خود فرموده ای.

زان به تاریکی گزاری بنده را.

تا ببیند ان رخ تابنده را.

تیشه زان بر هر رگ وبندم زنند.

تاکه با لطف تو پیوندم زنند.

گر کسی را از تو شد دردی نصیب.

هم سر انجامش تو گردیدی طبیب.

هر که مسکین و پریشان تو بود.

خود نمی دانست ومهمان تو بود.