خود گنه کاریم و از دنیا شکایت می کنیم

غافل از خود دیگری را هم قضاوت می کنیم

کودکی جان می دهد از درد فقر و ما هنوز

چشم میبندیم وهر شب خواب راحت می کنیم

عمر کوتاه است و دنیا فانی و با این وجود

ما به این دنیای فانی زود عادت می کنیم

ما که بردیم ابرو از عشق پس دیگر چرا

عشق را با واژه هامان بی شرافت می کنیم

کاش پاسخ داشت این پرسش که ما در زندگی

با همیم اما چرا احساس غربت می کنیم